ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
Αγάπη των σπλάχνων μου, ζωντανέ θάνατε,
μάταια περιμένω το γραφτό λόγο σου
και σκέφτομαι, με το λουλούδι που μαραίνεται,
πως αν είναι να ζήσω δίχως μου προτιμώ να σε χάσω.
Ο αγέρας είναι αθάνατος, η πέτρα οκνηρή
μήτε γνωρίζει τη σκιά μήτε την αποφεύγει.
Καρδιά εσώτερη δεν έχει ανάγκη
το παγωμένο μέλι που το φεγγάρι χύνει.
Αλλά εγώ σε υπόμεινα, έσκισα τις φλέβες μου,
τίγρης και περιστέρι, πάνω στην οσφύ σου
σε μονομαχία με δαγκωματιές και κρίνα.
Γέμισε, λοιπόν, με λόγια την τρέλα μου
ή άσε με να ζήσω μες στη γαλήνια
νύχτα μου της ψυχής, παντοτινά ολοσκότεινη.
από "Έντεκα Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το έγκλημα της μοναξιάς
Ντίνος Χριστιανόπουλος,
Το έγκλημα της μοναξιάς
Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ,
ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει·
κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει,
προβάλλει εντός μου η βρώμικη ομορφιά σου
και σβήνει από τα μάτια τη λάμψη του Θεού.
Και τότε δίνομαι στο έγκλημα της μοναξιάς,
που χρόνια τώρα μέσα μου το ετοιμάζω,
και πια δεν έχει ουράνιο φεγγοβόλημα,
δεν έχει πια παιδικές χορωδίες,
μονάχα μια προσπάθεια για σπασμούς,
νυχτερινά χαρτονομίσματα τσαλακωμένα.
Το έγκλημα της μοναξιάς
Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ,
ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει·
κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει,
προβάλλει εντός μου η βρώμικη ομορφιά σου
και σβήνει από τα μάτια τη λάμψη του Θεού.
Και τότε δίνομαι στο έγκλημα της μοναξιάς,
που χρόνια τώρα μέσα μου το ετοιμάζω,
και πια δεν έχει ουράνιο φεγγοβόλημα,
δεν έχει πια παιδικές χορωδίες,
μονάχα μια προσπάθεια για σπασμούς,
νυχτερινά χαρτονομίσματα τσαλακωμένα.
Ετικέτες
Αγάπη,
Έρωτας,
Μοναξιά,
Ντίνος Χριστιανόπουλος,
Ποίηση
Μαρία Πολυδούρη - Δε θα ξανάρθεις πια
ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ ΠΙΑ
Δε θα ξανάρθεις πια να μου χαρίσεις,
απ' την ωραία ζωή που σε φλογίζει,
κάτι, ένα της λουλούδι; Σου γεμίζει
με τόσα την καρδιά και το κορμί.
Δε θα 'ρθεις πια τα χέρια μου να σμίξεις,
τα παγωμένα, τα εχθρικά μου χέρια;
Πλάι στα δικά σου, μερωμένα ταίρια,
δεν τα ζυγώνει πλέον η αφορμή.
Δε θα 'ρθεις... Πώς αργά περνούν οι μέρες.
Κι όσο συ φεύγεις, τόσο με σιμώνει
η γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,
τ ό σ ο ν κ α ι ρ ό με τον κ ρ υ φ ό κ α η μ ό.
Δεν σου περνάει, αλήθεια, από τη σκέψη
ότι μπορεί, σε μια στιγμή θλιμμένη,
στη μοίρα αυτή, που πάντα με προσμένει,
να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;
ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ ΠΙΑ
Δε θα ξανάρθεις πια να μου χαρίσεις,
απ' την ωραία ζωή που σε φλογίζει,
κάτι, ένα της λουλούδι; Σου γεμίζει
με τόσα την καρδιά και το κορμί.
Δε θα 'ρθεις πια τα χέρια μου να σμίξεις,
τα παγωμένα, τα εχθρικά μου χέρια;
Πλάι στα δικά σου, μερωμένα ταίρια,
δεν τα ζυγώνει πλέον η αφορμή.
Δε θα 'ρθεις... Πώς αργά περνούν οι μέρες.
Κι όσο συ φεύγεις, τόσο με σιμώνει
η γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,
τ ό σ ο ν κ α ι ρ ό με τον κ ρ υ φ ό κ α η μ ό.
Δεν σου περνάει, αλήθεια, από τη σκέψη
ότι μπορεί, σε μια στιγμή θλιμμένη,
στη μοίρα αυτή, που πάντα με προσμένει,
να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




